ەلىمىزدە ءبىر كەزدەرى ء ابىش كەكىلباي، اقسەلەۋ سەيدىمبەك، ومىربەك بايگەلدى سىندى اۋزى دۋالى، ءسوزى ءۋالى اقىلمان اقساقالدار ارا-تۇرا مەملەكەت باسشىسىنىڭ قاسىنان تابىلىپ، ءوز ويلارىن باتىل دا اشىق ايتاتىن.
سونداي تۇلعالاردىڭ اقىل-كەڭەسىن تىڭداپ، ەلدىك، تىلدىك، مەملەكەتتىك مۇددەلەردى اقىلداسا وتىرىپ، بيلىك تىزگىنىن قولىنا ۇستاعان باسشى ءبىر شەشىمگە كەلەتىن. ول كىسىلەر كوپتى كورگەن، ومىرلىك تاجىريبەسى مول، ادىلدىكتى نۇسقايتىن ايتۋلى تۇلعالار ەدى. وسىنداي اقىلماندار ۇلتتىق مۇددەنى باستى نازارعا قويىپ، تاعدىرشەشتى ماسەلەلەرگە كەلگەندە دۇرىس شەشىم قابىلداۋعا وڭ اسەر ەتەتىن.
ال قازىر نە بولدى؟ قايدا سونداي تۇلعالار؟ ولار سوڭعى كەزدە نەگە شىقپاي قالدى؟ مىنانداي الماعايىپ كەزەڭدە ءۇنسىز وتىرۋعا بولا ما؟ جوق ەمەس، بار عوي ءار ايماقتا وسىنداي كەزدە بيلىككە دۇرىس باعىت بەرەتىن، ءادىل ءسوزىن ورتاعا سالاتىن ازاماتتار. «كەڭەسىپ پىشكەن تون كەلتە بولمايدى» دەمەكشى، ء سوزى ورنىقتى، ايتار ويى قيسىندى «دانىشپان» تۇلعالارمەن ءبىر ءسات اقىلداسىپ وتىرۋعا بولار ەدى.
ارينە، ولاردىڭ سۇبەلى ءسوزىن، ورنىقتى دەگەن ايتار وي-پىكىرىن تىڭداپ، كەرەك جەرىنە دەن قويىپ، قاجەت تۇستارىنا كوڭىل ءبولىپ پايداعا اسىرۋعا بولعانداي.
مىنە، بۇل دا كەرەك ءجايت قوي دەپ ويلايمىز.
