قۇداي-اۋ، قاسيەتتى قازاق ءتىلىنىڭ مول سوزدىك قورىن، قۇدىرەتىن جاپپار يەم ماعان بەرىپ قويعاندا، ونى نەگە تازا، ساف، كوركەم كۇيىندە قولدانباي ءجۇرمىن دەگەن ءبىرتۇرلى وكىنىش وزەگىمدى كۇيدىرىپ ءوتتى.
ءوزىم دە وڭبايمىن عوي. ءتىلىمدى كەسىپ السا، وبالىم جوق!
كەشە كەشتە تاكسيگە وتىردىم. جۇرگىزۋشى ورىس ازاماتى ەكەن. “زدراستۆۋيتە” دەگەن ءسوز اۋزىمنان سۋماڭ ەتىپ شىعىپ ۇلگەردى. “سالاماتسىز با؟!” دەپ ءتىل قاتتى تاكسيشى. باسىمنان جالپاق تاسپەن قويىپ قالعانداي بولدىم. سوسىن جول اقىسىن اۋدارا قويايىن دەپ: “نومەر؟..” دەپ ايتا باستاعانىم سول، “مەندە كيۋار، سوعان اۋداراسىز” دەدى تاعى دا تازا قازاقشا.
ءجۇرىپ كەلە جاتقان كولىكتەن سەكىرىپ ءتۇسىپ، ول مەنى تاپتاپ كەتسە وبالىم جوقتاي كۇي كەشتىم. شىن ايتامىن!
ءتىلدىڭ دامۋىنا تۇساۋ سالىپ، ونى شۇبارلاپ جۇرگەننىڭ ءبىرى مىنا ءوزىم ەكەنىمدى ۇقتىم. قۇداي-اۋ، قاسيەتتى قازاق ءتىلىنىڭ مول سوزدىك قورىن، قۇدىرەتىن جاپپار يەم ماعان بەرىپ قويعاندا، ونى نەگە تازا، ساف، كوركەم كۇيىندە قولدانباي ءجۇرمىن دەگەن ءبىرتۇرلى وكىنىش وزەگىمدى كۇيدىرىپ ءوتتى.
كولىكتەن ءتۇسىپ بارا جاتقانىمدا: “ساۋ بولىڭىز! كۇنىڭىز ءساتتى ءوتسىن!” دەدى عوي اناۋ...
“سپاسيبو!” دەمەدىم. ساسقانىمنان “اۋمين، راقمەت!” دەدىم…
ء"اۋمينىم" ارتىقتاۋ بولدى-اۋ...
