شىعىس تۇركىستاندا دۇنيەگە كەلگەن اقىن ەركەجان بەيسەنبەكقىزى ادەبيەت الەمىنە 2006 جىلدارى قادام باسقان. اقىننىڭ ەلۋدەن استام ولەڭى ءباسپاسوز بەتتەرىندە جارىق كورىپ، «انا – جۇرەگىندەگى ءومىر» جانە «كوكتەم قىزدىڭ ەرنىندەگى كۇبىرلەر» اتتى جىرجيناقتارى وقىرمانعا جول تارتقان. ونىڭ ولەڭدەرىندە تاعدىر، انا مەن بالا، باقىت پەنمۇڭ، ادام بولمىسى مەن اقىندىق جولىاستاسىپ جاتادى.
ولەڭىم مەنىڭ تاعدىرىم
ولەڭ، مەنى ولمەس جايعا قالدىردىڭ،
استىندامىز سەن دە، مەن دە جاڭبىردىڭ.
قۇمىرسقاداي قىبىرلايمىن ىشىندە،
توستاعانداي توڭكەرىلگەن تاعدىردىڭ.
باقىت بولىپ ماڭدايىما قونار ما ەڭ،
ولەڭ، وسى تاۋىپ العان نە اۋرەم؟
بۇدان كورى ءسال باقىتتى بولسام مەن،
بالكىم، جازباي قويار ما ەم؟
قايتەم وسى وزەكتەگى كۇيىكتى،
ءحالىمدى تەك اۋىر مۇڭدار ءجيى ۇقتى.
وي ساۋمايتىن قويشى جارى قوستاعى،
وي ساۋمايتىن مەنەن سۇلۋ سۇيىكتى.
باقىتتى دا، سوردى ولەڭنەن تابام مەن،
اسپانمەن دە سىرلاسامىن دالاممەن.
قازانداعى ولەڭ ويلاپ استى دا،
قۋىرىپ ساپ تۇرام كەيدە قالاممەن.
جەل تاراعان سابيلەردىڭ كەكىلىن،
ءسابي كوڭىل، سەنەن عافۋ وتىنەم.
جاھانىڭدى جالت قاراتقىم كەلەدى،
ورتەپ كەتكىم كەلەدى،
جانارىمنىڭ ءبىر جالت ەتكەن وتىمەن.
ولەڭ قونسا، ءبىر شۋاققا قونادى،
قوينىم ءالى-اق قۋانىشقا تولادى.
تاستاي سۋىق تاعدىرىمدى وبەكتەپ،
تالاسۋمەن جۇرت جازاتىن بولادى.
ايالا…
ايالا…
پەرىشتەم-اي، ايدان جەتكەن،
جاينايمىن جانارىڭدا جايلاۋ بوپ مەن.
سەنى ارقالاپ ءجۇرىپ-اق جاۋىندا قالىپ،
تابانىم تالاي-تالاي تايعان بەتتەن.
قۇلامادىم، مەن بىراق امان قالدىم،
ساراڭداۋىن تىرلىكتىڭ ءسال اڭعاردىم.
شەگىنسەم-اق وكشەمە شەگە كىرىپ،
اتتاپ باسىپ قاقپانعا اراندالدىم.
اتتەڭ، اتتەڭ سىيماعان دالانى كەڭ،
قاعىپ تاستاپ كەتەر ەم قالامىممەن.
سەن ماعان ۇزاق قاراپ مۇڭاياسىڭ،
جاۋدىراپ بۇل جالعاننىڭ جانارىمەن.
ايالا…
بۇلت بوپ شوكپەس سور باسىمدا،
قىزىر بوپ جولىقپاي ءجۇر جولداسىم دا.
توپىراعى جەڭىلدەۋ اناشىڭنىڭ،
تاعدىرى تىم اۋىرلاۋ بولعاسىن با؟
اعىزىپ مەنى الىسقا كەتەر سەلى،
بۇل ومىردەن جاسىماي، وت ەڭسەلى.
بىلەگىممەن تەربەتىپ دۇنيەنى،
جۇرەگىممەن كوتەرىپ وتەم سەنى.
كەش سەزىنۋ
مەن اڭسايمىن دەدىم جىلى ۇيانى،
سيگنالىڭ كەتتى كەنەت ءۇزىلىپ.
قاعاز عۇمىر ءبىر لاپ ەتەر سيالى،
ەسىگىڭدى قاقپايدى ەندى قىز ءۇمىت.
ۇلى ارماننان تالعان كۇنى بىلەگى،
سىرت اينالىپ، ۋاقىتتا كىمسىڭ دەر؟!
سىيماي كەتكەن جەر بەتىنە جۇرەگىڭ،
جۇمىر جەردىڭ كەۋدەسىندە دۇرسىلدەر.
ايمالايتىن اي ساۋلەسى ساۋساققا،
توي جۇزىگىن سالسا بىرەۋ قايتەمىن؟
ارقالاپ اپ بولاشاققا بارساق پا،
باقىت دەگەن – كەش سەزىنۋ ەكەنىن.
كىرپىگىڭدى تال-قايىڭداي ورانىپ،
جانارىم كول مولدىرەيتىن كۇن-ءتۇنى.
قالعان ەلگە شىن سەزىمنەن تونالىپ،
اڭگىمە ايتىپ جۇرگەندەيمىن كۇلكىلى.
مازالادى دەرسىڭ ءماز بوپ كىمدەرگە،
مىڭ قيالدىڭ قويىلعان كۇن ءۇتىرى.
وتىن جاعىپ مەن ءبىر ءۇيدىڭ جۇرگەندە،
اشىتادى-اۋ، كوزدەرىڭدى ءتۇتىنى.
كىم بولامىن
باقىتتى بولعىم كەلگەن-ءدى،
سورعالاپ كەتتى وي باسىمنان.
ۇيرەندىم جاستى تەربەۋدى،
كىرپىكتەرىمە اسىلعان.
باتىر دا بولعىم كەلگەن-ءدى،
مايدانعا جارار ءحالىم جوق.
ءجون ساناپ كەتكەن كورمەۋدى،
سۇيەتىن جار دا جانىم دەپ.
اقىن دا بولعىم كەلگەن-ءدى،
اقىماق دەيدى ۋاقىت.
موماقان ءومىر جەڭگەمدەي،
ءسابيىن وتىر ۋاتىپ.
مەن سوندا ءسىرا كىم بولام،
كىم بولىپ وتەم ومىردەن؟
ەشكىم جوق جىردى تىڭداعان،
تەمىردەن قۇنىم جەڭىلدەۋ.
سۇرىقسىز گۇلدەي مۇڭدارىم،
جاز كۇندەرىندەي جاڭبىرلى.
باۋىرى ءبۇتىن جىلدارىم،
باسىمدى امان قالدىردى.
جارق ەتتى كەنەت جاسىل وت،
جىرىمنان بويعا كۇي ەنىپ.
قالعىپ كەتتى قاسىرەت
قالامىما سۇيەنىپ.
باس قاتىرىپ ويلايتىن،
ۋاقىت مەنىڭ تەڭىم بە؟
ەشكىمدى ەلەپ قويمايتىن،
ەسىرىپ ءجۇرمىن ومىردە.
