«مەن – جايىقپىن. عاسىرلار بويى ادامداردىڭ ومىرىنە كۋا بولدىم. مەن ولاردىڭ بالالىق شاعىن، قۋانىشىن، مۇڭىن كوردىم. بۇگىن مەنىڭ دە ايتار ءسوزىم بار…»
ء«ۇنسىز كۋا…»
«مەن عاسىرلار بويى ءۇنسىز اعۋمەن كەلەمىن. مەن ادامداردىڭ قۋانىشىن دا، قايعىسىن دا، وسى ولكەنىڭ وزگەرىسىن دە كوردىم. بىراق مەنىڭ ءوز تاريحىمدى ايتىپ بەرەتىن كەزىم دە كەلدى…»
«ەسكى تانىسىم…»
«ول تاڭ اتپاي كەلەدى. كەيدە ءۇنسىز عانا سۋعا قارايدى. مەن ونىڭ قانشا جىلدىق ءۇمىتى مەن سابىرىن كورىپ كەلەمىن.»
«ارمان…»
«ول مەنىڭ جاعاما ەش الاڭسىز قاراپ تۇر. مەن تەك ونىڭ بولاشاقتا دا ءدال وسىلاي تابيعاتقا سۇيسىنە الاتىن كۇندەردى كورگەنىن قالايمىن.»
«ەستەلىك…»
«ول وتكەندى قولىندا ۇستاپ تۇر. ال مەن سول وتكەننىڭ ءۇنسىز كۋاسىمىن. ءبىز ەكەۋمىز دە ۋاقىتتىڭ قالاي وزگەرگەنىن بىلەمىز.»
«مەنىڭ ءۇنسىز تۇرعىندارىم…»
«مەن تەك ادامداردىڭ ەمەس، تابيعاتتىڭ دا ءۇيىمىن. مەنى قورعاساڭدار، ولار دا وسىندا قالا بەرەدى.»
«مەن شارشاي باستادىم…»
ء«بىر كەزدەرى بۇل جەردى سۋ باسىپ جاتاتىن. قازىر مەنىڭ دەمىم بۇرىنعىداي ەمەس…»
«مەن بۇعان لايىق بولدىم با؟»
«مەن سەندەرگە سۋ بەردىم، سايا بەردىم، تىنىشتىق سىيلادىم. ال كەيدە ماعان قالدىراتىنىڭ – وسى…»
«مەن بايلانىستىردىم…»
«مەن جاعالاردى عانا ەمەس، ادامداردى، تاعدىرلاردى، ۇرپاقتاردى بايلانىستىردىم.»
«سوڭعى ءوتىنىش…»
كۇن سايىن كۇن باتادى. بىراق ءار جاڭا تاڭنىڭ قانداي بولاتىنى – سەندەردىڭ تاڭداۋلارىڭا بايلانىستى.»
«وزەننىڭ تاعدىرى – تابيعاتتىڭ عانا ەمەس، ادامنىڭ دا تاعدىرى. جايىقتىڭ ەرتەڭى بۇگىنگى تاڭداۋىمىزعا بايلانىستى.»
