ماڭعىستاۋ

616

“تۋعان جەر” شىعارماشىلىق بايقاۋىنا قاتىسۋشىلاردىڭ تۋىندىلارىن پاراقشامىزعا جاريالاۋدى باستادىق. كەلەسى كەلىپ تۇسكەن تۋىندى «ۇزدىك پوەزيا» اتالىمى بويىنشا راحمان باعدات قىستاۋبايۇلى.

 

ماڭعىستاۋ

تاريحتان كورەمىن:

ماڭعىستاۋىم تۇبەگىم،

قارا بۇلتىڭ اسپاندا

قاباق ءتۇيىپ تۇر ەدىڭ.

عاسىرلارعا كەرەگىم

كوك نايزاسى قولىندا،

بابالار بولعان جەر ەدىڭ.

قاعازعا  جازىپ ءبىر ويدى.

وقىپ قازىر كورەمىن.

شىعاراتىن مەنىڭدە،

بار ەدى ازداپ ونەرىم.

ۋاقىت بولماي ايتەۋىر،

شىعارا الماي ءجۇر ەدىم.

قالام الىپ باستاردا،

ءبىراز عانا تۇلەدىم،

قاتقان قارا كۇشى بار،

قاسيەتتى تۇبەگىم،

بيلىك بولماي قولىڭدا،

قانشا جىلدار جۇدەدىڭ،

بويىڭداعى بايلىقتى،

ايتا الماي جۇرەگىڭ،

جۇمباق بولىپ كوپ جاتقان،

اشىلماعان سىر ەدىڭ،

ساي – سالا مەن توبەلى،

ادىرى كوپ قىر ەدىڭ،

ەڭسەڭدى باسىپ قالىڭ مۇڭ،

ەڭكىش تارتىپ تۇر ەدىڭ،

ەشكىم اشىپ وقىماي،

جاتقان داستان جىر ەدىڭ،

كومەك بولماي قورشاۋدا،

ءوڭى قاشقان سۇر ەدىڭ،

مالدان باسقا بولماعان،

بايلىقتان كەڭدە قۇر ەدىڭ.

الا قىردى اپ جاتقان،

كوتەردى سەنى تۇلەگىڭ،

كوتەرىلدىڭ، تۇلەدىڭ،

زامانا سالعان قۇرساۋدىڭ،

اعىتتىڭ ءوزىڭ تيەگىن.

سوندىقتاندا مەن ساعان،

باسىمدى تومەن يەمىن.

ارۋاقتىع دۋالى،

قاسيەتتى كيەلىم،

سىلەم – سىلەم تاۋلارىڭ،

وركەشىندەي تۇيەنىڭ،

اراسىندا تاپقانبىز،

اتا – بابا سۇيەگىن.

نەشە ءتۇرلى تابيعات،

سۋ قورشاعان جيەگىن،

نيەتى ءتۇزۋ حالقىمىز،

سۇتىندەي اپپاق بيەنىڭ،

سەبەبى بۇل ايماقتى،

اتا – انامداي سۇيەمىن.

ەسكىلەرىن ەسكە الىپ،

قاناتىمدى كەڭ جازىپ،

كوڭىلىمە تۇيەمىن.

شوتپەنەن قالدى كۇرەگىم،

شاتتىققا تولدى جۇرەگىڭ.

تەحنيكا الدىرىپ،

جىلدان جىلعا ۇدەدىڭ.

قازىپ جەردىڭ تەرەڭىن.

تولتىرىپ قامبا زەرەڭىن،

بۇرعىلارىڭ جارقىلداق،

ۇشىنداي وتكىر جەبەنىڭ.

سەزدىڭبە سان تۇربالار،

توسكە تەرەڭ ەنەرىن.

جىلداردىڭ كۇتكەن كەزەگىن.

ۋاقىت كەلىپ بۇل كۇندە،

اعىزدىڭ مۇناي وزەنىن،

جەردىڭ سىلىپ سۇرەڭىن،

ەلدىڭ اشىپ رەڭىن،

جۇمىسشى بوپ وسىندا،

ەڭبەكشىنىڭ ءبىرى ەدىم.

ىرىس قوندى تۇبەگىم،

تاۋلى جەردى كۇرەدىڭ.

اقتاۋداي مارجان قالانى،

كاسپيگە اكەپ تىرەدىڭ.

تورىنە جۇماققا تەڭەرىم،

بولاشاقتا سەنەرىم.

مۇناي، گازىڭ اتقىلاپ،

كىلكىپ ءبىر تولدى كەمەرىڭ.

الىپ قالا سالدىردىڭ،

ەلەكتر شامىن جاندىردىڭ،

مۇنارالار كوك تىرەپ،

باردى استىنا سان قىردىڭ،

بيىك بولىپ الەمگە،

اتىڭ شىعىپ، جاڭعىردىڭ،

بەس جىلدىقتى ءبىتىرىپ،

كەلەسىگە قارعىدىڭ.

جىگىتتەرىڭ كۇشتى بوپ،

ۇدەدى سەنىڭ قارقىنىڭ.

كەدەرگىنى مەنسىنبەي،

اساۋ اتتاي ازىناپ،

تاس توبەدەن تارپىدىڭ.

تاسىعاندا تاۋ بۇزار،

كۇشى ەدى بۇل جالپىنىڭ،

يگىلىككە باستاعان،

باقىتى ەدىڭ حالقىمنىڭ.

 

پىكىرلەر