Біздің басты құндылығымыз

3624

Қазақ халқы ерте кезден бастап даналығымен, даралығымен, ақылдылығымен, көрегендігімен басқа ұлт - өкілдерінен ерекшеленіп келеді.

Көз тартар ғажайып табиғаты, ешкімге ұқсамайтын салт-жоралғысы,  қайталанбас ұлттық киімдері мен қонақжайлылығы, мәдениеті әрқашан алыс-жақын елдерді таңдай қақтырып жүргені баршамызға мәлім. Халқымыздың күнделікті тұрмыста қолданған киім-кешегінен бастап, мәдениетіміз, әдебиетіміз, тіпті, ырым-тыйымдарымыздың барлығы – ұлттық құндылықтарымыз болып табылады.

“Ұлттық салт-дәстүріміз, тіліміз бен музыкамыз, әдебиетіміз, жоралғыларымыз, бір сөзбен айтқанда ұлттық рухымыз бойымызда мәңгі қалуы тиіс”- деп, Елбасы Нұрсұлтан Әбішұлы да өзі бұның негізін салып кеткен ата-бабаларымыз болса, ізін одан әрі жалғастырушы-мына біз жастар екенін әрқашан айтып келеді.

Осы тұста мен ардақты ата-бабаларымыздың бізге мұра ретінде қалдырып кеткен ұлттық құндылықтары туралы азды-кемді тілге тиек етуге бекіндік.

Халқымыз үшін ең маңызды құндылық, әрине, ұшы-қиыры жоқ ұлан-байтақ жеріміз, көрсе көз сүйсінер табиғатымыз. Осы қасиетті мекенді қорғап қалу үшін біздің ата-бабаларымыз қаншама қан мен тер төккені баршамызға мәлім. Сонау заманғы Керек мен Жәнібектің “Қазақ Хандығын” құрғанынан бастап, қазіргі Елбасымыздың “Тәуелсіз Қазақстанына” дейін тұнып жатқан тарих. Баһадүр батырларымыз денесінде қасық қаны тамғанша ақ білегінің қүші, ақ найзасының ұшымен елін, кіндік қаны тамған жерін қалайша қызғыштай қорғады десеңші.

Ғұн патшасы Мөде туралы аңыздың өзі неге татиды. Бір күні көрші елдің елшілері Мөдеге келіп, одан өзінің ең жақсы көретін жылқысын беруді сұрайды. Бұған ақсақалдар кеңесі қорланып, оларды жазалау үшін соғыс бастауды өтінеді. Алайда Мөде: “Көрші отырған адамдардан бір ғана атты аяудың қажеті не?”- деп, өзінің сүйікті атын беруді бұйырады. Біраз уақыт өткеннен кейін елшілер қайта келіп, патшалықтағы ең сұлу әйелді – Мөденің әйелін беруді талап етеді. Мөде әйелін де беріп жібереді. Көршілері үшінші ретте шекараның біраз жерін беру талабын қояды. Ол мал жаюға қолайсыз және ешкім тұрмайтын, шағын ғана бос жатқан жер еді. Ақсақалдар кеңесі бұндай қолайсыз бір тұтам жер үшін араздасудың қажеті жоқ шығар деп шешіп: “Беруге де, бермеуге де болады” десті. Ал Мөде болса өз қаһарына мініп: “Жер дегеніміз – мемлекеттің негізі, оны қалай береміз?”- деп, әскерін жинап, оларды талқандап, көршілерінің аумағын өздеріне қосып алады.

Дәл осы аңыз арқылы менің айтпағым, мейлі, көлемі жағынан жер-жүзін толық қамтитын ұлан-ғайыр жер болсын, мейлі, ұлтарақтай ғана бір елді-мекен болсын, аталарымыз осы киелі жерді жан ұшыра қызғыштай қорғады. Себебі олар елін, жерін қорғау–аса маңызды да абыройлы міндет екенін жақсы түсінді.

Осындай арыстан жүректі қаһармандарымыздың арқасында Ұлы даланың қасиетті топырағында Әл-Фараби мен Абай, Мағжан мен Шоқан, Әз-Тәуке мен Абылай секілді ұлы тұлғалар дүние есігін ашты.

Фариза Рахманкулқизи Елтузерова

Пікірлер
Редакция таңдауы