Қазақстанда атқа мінген батырларымыздың ескерткіштері өте көп. Кейбіреулері жасалып, қораларда жасырынып, тұғырына шыға алмай жатқаны да бар.
Бір қызығы - соның бәрі бір текті: шетінен ұзын аяқ, қыл мойын, будан айғырға мініп, қолдарына құлаш-құлаш найза ұстап, қоқиып, сіресіп тұрған бір бейнелер. Не кіндігінен әлде немемен шаншып қойған...
Ат та да, оның үстіндегі батырда да Айбын жоқ! Қараған адамды селт еткіздер Рухтан жұрдай.
Өнер туындысында - батырда жігер, өршіл мінез болу керек қой...
Мына бір ескерткішті көріп, есіме өзіміздің ескерткіштер түсіп, осыған өнер көзімен қарайтын талап болар ма екен деген ниетпен жазып отырмын.
